Kiedy po raz pierwszy zrozumiałem, że Paryski Szyk to nie tylko beżowe ściany i sztukateria, uderzyła mnie ta nonszalancja w pozornym niedbalstwie. To dom, który opowiada historię – nawet jeśli to historia wymyślona. To *styl życia*, a nie tylko styl w dekoracji.

Tu nie chodzi o „ładne” mieszkanie. Bardziej o wrażenie, że ktoś tu po prostu żyje, kocha, czyta książki w kącie, zbiera pamiątki. I te pamiątki, pozornie przypadkowe, w rzeczywistości tworzą spójną narrację.

To taka świadoma niedoskonałość. Jak krzywo wiszący obrazek, który jakimś cudem idealnie dopełnia całość.

Pytania o: Paryski Szyk